Overdenking april 2020

Vervolgens ging Jezus met Zijn leerlingen naar een plek die Getsemane genoemd werd. Hij zei: ‘Blijven jullie hier zitten, Ik ga daar bidden.’ Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs met zich mee. Toen Hij zich bedroefd en angstig voelde worden, zei Hij tegen hen: ‘Ik voel me dodelijk bedroefd; blijf hier met mij waken’ Hij liep nog een stukje verder, knielde toen en bad diep voorovergebogen: ‘Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan Mij voorbijgaan! Maar laat het niet gebeuren zoals Ik het wil, maar zoals U het wilt.’

Mattheus 26: 36-39 

Hoe zou Jezus zich gevoeld hebben. Is dit moment vlak voor Zijn kruisgang niet de diepste beproeving die Hij doormaakt? Nergens anders dan in de hof van Getsemane horen we van een zò angstige en zelfs dodelijk bedroefde Jezus. Het is alsof Jezus niet straks maar hier in de hof van Getsemane de gifbeker door de diepste pijn en angst heen aanvaard. Jezus geeft zichzelf over aan God en straks heel letterlijk aan mensen. Zijn lijdensweg begint hier met Zijn eigen aanvaarding van deze lijdensweg. Maar dat kan niet zonder pijn: “Laat deze beker aan Mij voorbijgaan!” spreekt Jezus doodsbenauwd.  Het is een smeekbede die we rechtstreeks uit ons eigen leven terug herkennen. Maar ook een smeekbede die tegelijk veel verder gaat dan de onze. Want waar wij niet weg kunnen schuilen voor de nood in ons leven, kan Jezus wel kiezen. Zijn lijden is een keuze, Zijn weerloze overgave is een keuze. En dan zegt hij niet meer laat het aan Mij voorbijgaan, maar “laat het gebeuren zoals U het wilt.” 

Dodelijk bedroefd, stel je eens voor, zo bedroefd, dat het enige woord om je bedroefdheid uit te leggen het woordje dodelijk is. Dodelijk bedroefd. In dit grote verdriet, in Zijn dodelijke bedroefdheid houdt Jezus vast aan Zijn leerlingen en aan Zijn vader. In je angst vastklampen aan de trouw van de Vader. Dat is wat Jezus doet. Maar Hij weet ook, dat de hemelse Vader zelf ook een getrouwe God is die alles geeft voor Zijn kinderen, die zelfs Zijn Zoon naar de wereld zend. Zijn discipelen, Zijn vrienden waren nabij, maar in Zijn dodelijke bedroefdheid stond Hij volledig alleen. Want zij vielen in slaap, waren er niet voor Hem. En toch…

Als wij bedroefd zijn, of bezorgd, of alleen, of angstig zijn, dan is Hij daar bij jou. Als geen ander weet Jezus wat het betekent verdriet en angst helemaal alleen te moeten doorstaan. Dat is een grote troost. Zeker in onze tijden. We leven nu in een toch ook angstige en bezorgde tijd. Het coronavirus houdt ons allemaal bezig en beïnvloedt ons leven. De verhalen uit Italië waar oude mensen alleen moeten sterven omdat er eenvoudigweg geen hulp is zijn erg verdrietig. En toch geloven wij dat de Geest van God ook bij hen zal zijn en dat Zijn engelen hen zullen dragen. Ook zij zullen misschien net als Jezus bidden. Laat dit aan mij voorbijgaan. Ook wij zullen dat misschien bidden. Laat dit voorbijgaan Heer.

Bij Jezus komt deze vraag nooit los van een tweede deel. Ook straks aan het kruis, als Hij het waarom van ons allemaal in pijn en god verlatenheid uitschreeuwt, zegt Hij: in Uw handen beveel ik Mijn Geest. Laat het gebeuren zoals U dat wilt, ik geef Mij over aan U. Soms kunnen we niet alles begrijpen, waarom dingen gebeuren, waarom mensen zo moeten sterven, soms vragen we de Heer met een hartenkreet deze beker aan ons voorbij te laten gaan, maar net als Jezus mogen we ook leren vertrouwen, overgeven, aan God onze hemelse Vader. Dat maakt het kruis dat wijzelf moeten dragen door ons leven niet minder zwaar, maar voorzeker dragelijk. Omdat je in alles mag vertrouwen, ook in je angst en in je nood: ik vertrouw mijzelf aan God toe.

Dat deed Jezus ons voor in het grootst mogelijke vertrouwen aan de Vader. Omdat Jezus zichzelf door de angst heen toevertrouwde aan de Vader, weten wij dat wij nooit helemaal alleen zullen zijn, want Hij is met ons. Niet wij, maar juist Hij heeft de angst en de God verlatenheid doorstaan. Niet wij, maar Hij, voor jou en mij. Daar zal nooit iets tussen komen. Geen epidemie of wat voor natuurgeweld dan ook.

Ds. Bram Verduijn