Persoonlijk bericht van onze predikant maart 2020

Lieve allemaal,

Normaal gesproken rij ik op mijn fiets, zeker met dit weer, graag door ons dorp om mensen te bezoeken. Het voelt vreemd dat dat nu niet kan. Maar het is nodig.

De afgelopen periode zien we dat er naast angst en zorgen bij mensen ook veel behoefte ontstaat om naar elkaar om te zien. Niet iedereen hamstert de supermarkt leeg en sluit zich thuis op. Mensen geven om elkaar. Na de oproep dat mensen de pastorie kunnen bellen in geval van nood, om bijvoorbeeld boodschappen te doen of iets dergelijks, hebben veel mensen mij reeds benaderd. Niet om hulp te vragen, maar om hulp aan te bieden. En dat is bemoedigend. En dat moet blijven.

Want ons mens-zijn blijkt niet uit hamsteren, zelfzorg, of eigen volk eerst, en noem maar op, ons mens-zijn blijkt uit de bereidheid om zelf iets op te offeren. Dat is wat Jezus ons dagelijks, en zeker deze veertigdagentijd leert. Op die wijze mogen we ook beeld Gods zijn.

Dat de ‘sterken’ thuis blijven om de zwakkeren te beschermen is dus niet speciaal of uniek, het is gewoon menselijk, zoals we bedoeld zijn. In de natuur mag het recht van de sterkste gelden; maar in ons mens zijn, en zeker gelovig mens-zijn is dat onze medemenselijkheid. Hoe je verder ook in je geloof mag staan, alleen dat geeft ons bestaan waarde.

Daarom doen we, ook als we niet tot de zogenaamde ‘risicogroep’ behoren, mee aan ‘social distancing’ and so forth.

Vandaag is er een nationale dag van gebed. vanavond luiden we daarvoor de klok tussen 19.00 en 19.15 uur. Doe een gebed voor mensen in de zorg, voor de doktoren, voor de zusters, voor allen die zich inzetten voor zwakkeren en zieken. Doe een gebed tot God, voor kracht voor hen, en voor de mensen die op de IC liggen en vechten voor hun leven. Doe een gebed voor de schoonmakers, doe een gebed voor bezorgde mensen, doe een gebed voor…

En zorg voor elkaar, bel elkaar op, zie naar elkaar om, niet omdat dat bijzonder of speciaal is, maar gewoon menselijk, zoals we bedoeld zijn (door God).